در دنیای امروز، امپریالیسم دیگر به معنای کاشت پرچم یا فرستادن فرماندار نیست. این پدیده به شکلهای جدیدی از جمله تصمیمگیری یک قدرت بزرگ دربارهٔ سرنوشت یک کشور ضعیفتر و استفاده از منابع آن به نفع خود، بروز مییابد. اقدام اخیر رئیسجمهور آمریکا در بهدست آوردن نفت ونزوئلا، دقیقاً مصداقی از این نوع امپریالیسم است.
نفت و قدرت: دسیسهای مدرن
دولت ترامپ به شکلی بیرحمانه، نیکلاس مادورو رئیسجمهور ونزوئلا را به حاشیه رانده و دلفی رودریگز، معاون او را به مقام ریاست منصوب کرده است. این تغییرات به امضای قراردادی انجامیده که بخش بزرگی از ذخایر نفتی ونزوئلا را به ایالات متحده واگذار میکند. این رویداد به وضوح نشاندهندهٔ نوعی دیپلماسی مدرن است که میتوان آن را «دیپلماسی تفنگدار» نامید.
ترامپ با این اقدام، در تلاش است تا به وعدههای انتخاباتی خود عمل کند و بر قیمت نفت تأثیر بگذارد. اما آیا واقعاً این اقدام میتواند به کاهش قیمت سوخت برای مردم آمریکا منجر شود؟ به نظر نمیرسد که این قرارداد به زودی به نفع مردم عادی باشد. برآوردها نشان میدهد که حتی اگر تولید نفت ونزوئلا به سطح مورد انتظار برسد، این تغییرات به زودی در قیمتهای پمپ بنزین نمایان نخواهد شد.
چالشهای پیشرو
با نزدیک شدن به انتخابات میاندورهای، زمانی که بسیاری از رایدهندگان آمریکایی با مشکلات مالی ناشی از هزینههای انرژی روبهرو هستند، به نظر نمیرسد که ثروتهای ناامیدکنندهٔ زنجیرهٔ اورینوکو بتواند به نفع کاندیداهای جمهوریخواه تمام شود. این واقعیت، میتواند چالشهای جدیدی را برای ترامپ و حزب جمهوریخواه به وجود آورد.
آیا این دسیسهٔ نفتی، واقعاً به نفع مردم آمریکاست یا فقط به منافع شخصی رئیسجمهور مربوط میشود؟ در حالی که ترامپ ممکن است از این معامله سود ببرد، اما مردم عادی ممکن است همچنان در انتظار کاهش قیمتها بمانند.
