اندی برنهام، شهردار منچستر، در تلاش است تا گفت‌وگوهای جدیدی را درباره برگزیت در بریتانیا آغاز کند. به‌ویژه در شرایطی که نظرسنجی‌ها نشان می‌دهند تقریباً ۶۰ درصد از بریتانیایی‌ها برگزیت را یک اشتباه می‌دانند و نزدیک به یک‌چهارم از افرادی که در این رأی‌گیری شرکت کرده بودند، حالا از تصمیم خود پشیمان هستند، برنهام بر لزوم گفت‌وگو در این زمینه تأکید کرده است.
پیامدهای اقتصادی برگزیت
اگرچه پیش‌بینی‌های اولیه درباره بحران اقتصادی ناشی از برگزیت نادرست بودند، اما هزینه‌های انقطاع روابط با بزرگترین شریک تجاری بریتانیا، بین ۶ تا ۸ درصد از تولید ناخالص داخلی برآورد شده است. این امر به‌عنوان یکی از بزرگترین اقدامات خودآسیب‌زننده توسط یک دولت بریتانیایی در دوران معاصر شناخته می‌شود.
بیشتر بخوانید: بررسی گزینه‌های نظامی علیه ایران توسط فرمانده CENTCOM در کاخ سفید
یک سال پیش، کیر استارمر، رهبر حزب کارگر، برخی از موانع را کاهش داد و توافق‌هایی را در زمینه تبادل جوانان و صادرات گوشت به امضا رساند. برنهام قصد دارد این روند را گسترش دهد و مذاکرات با بروکسل را در ماه آینده از سر بگیرد. او در مجلس عوام به آسیب‌های وارد شده به صنعت خودرو اشاره کرد و افزود که بخش کشاورزی تحت تأثیر ده‌ها صفحه از مقررات قرار دارد.
احتمال مدل میانه برگزیت
برنهام تأکید کرده است که نمی‌خواهد به وعده انتخاباتی حزب کارگر در سال ۲۰۲۴ برای احترام به نتیجه رفراندوم در این پارلمان خیانت کند. با این حال، او امیدوار است که بحث‌ها درباره برگزیت احیا شوند و روزی آن را معکوس کند. او به «گفت‌وگویی صادقانه و باز» در مورد مسیر مذاکرات آینده اشاره کرده و به احتمال آزادی حرکت افراد برای دارندگان گذرنامه‌های اتحادیه اروپا نیز اشاره کرده است.
این موضوع با واکنش‌های تند از سوی حامیان برگزیت در وستمینستر مواجه شد. نایجل فاراژ، از حزب اصلاحات بریتانیا، آن را «خیانت» و «فاجعه» توصیف کرد. با این حال، برخی تحلیلگران معتقدند که ممکن است یک مدل میانه برای برگزیت وجود داشته باشد که شامل جایگاهی ویژه برای بریتانیا در یک منطقه اقتصادی گسترده‌تر اروپا باشد.
در حقیقت، بریتانیا همیشه نسبت به اتحادیه‌های اروپایی احساس دوگانه‌ای داشته است. کشورهای ایرلند و دانمارک در گذشته با مذاکراتی با بروکسل، رفراندوم‌های ضد اتحادیه اروپا را معکوس کردند، در حالی که دیوید کامرون در سال ۲۰۱۶ هیچ‌گونه راه‌حلی ارائه نکرد و فقط استعفا داد.
در طول مباحثات مجلس بعد از رفراندوم، مشخص بود که بسیاری از نمایندگان از گزینه «برگزیت نرم» حمایت می‌کردند. یک پارلمان مسئول در آن زمان می‌توانست ائتلافی برای پیگیری چنین گزینه‌ای تشکیل دهد. با این حال، حزب کارگر تحت رهبری جرمی کوربین ترجیح داد از اختلافات داخلی ترزا می‌استفاده کند و راه را برای بوریس جانسون و حامیان «برگزیت سخت» او باز بگذارد.
یک راه‌حل می‌تواند این باشد که آنچه در سال ۲۰۱۶ انجام نشد، یعنی تشکیل یک کمیته قوی بین‌حزبی در مجلس عوام برای نظارت بر مذاکرات نوامبر، انجام شود. این کمیته باید بر کاهش موانع تجاری و رشد و ترویج روابط فرهنگی و امنیتی با اروپا تمرکز کند. به‌طور خلاصه، اروپا به چنین تمرکزی نیاز دارد و این موضوع باید مورد توافق وستمینستر قرار گیرد.
بیشتر بخوانید: شکاف در خلیج فارس بر سر آینده ایران و رویکرد کشورهای امارات، قطر و عربستان · کاهش غیرمنتظره نرخ بیکاری در بریتانیا پیش از بودجه
