فیلم HOPE به کارگردانی نا هنگ-جین، کارگردان معروف کره‌ای، داستانی عجیب و غیرقابل پیش‌بینی را روایت می‌کند که بیگانگان، عمل، تعلیق و جنون انسانی را در هم می‌آمیزد. این اثر که بعد از یک دهه انتظار به نمایش درآمده، یک تریلر علمی-تخیلی جاه‌طلبانه است که از پیروی از کنوانسیون‌ها پرهیز می‌کند.
داستانی از هرج و مرج در Hope Harbour
داستان فیلم با مشاهده یک گاو مثله شده در یک جاده خلوت روستایی آغاز می‌شود. به تدریج، یک معما دلخراش پیش می‌آید که شهر ساحلی ایزوله‌ای را به هرج و مرج می‌کشاند. داستان در Hope Harbour، نزدیک به منطقه غیرنظامی‌سازی کره، با آرامش پیش می‌رود و به تدریج آنچه واقعاً در حال وقوع است را فاش می‌کند. نیمه اول فیلم عمدتاً بر ایجاد تعلیق متمرکز است و بیگانگان دیرتر از آنچه انتظار می‌رود وارد داستان می‌شوند.
بیشتر بخوانید: قطر و ازبکستان میراث اسلامی مشترک و مرکز تمدن اسلامی را جشن گرفتند
شخصیت‌ها و چالش‌ها
در مرکز این هرج و مرج، رئیس پلیس مصممی به نام بوم-سئوک (هوانگ جونگ-مین) قرار دارد. او باید از شهرش محافظت کند، اما وضعیت به سرعت از کنترل او خارج می‌شود. هوانگ توانسته است این شخصیت را باورپذیر و انسانی به تصویر بکشد، حتی زمانی که اقتدار و اعتماد به نفس او به اشتباه می‌افتد. این احساس ناامیدی گاهی با طنز غیرمنتظره‌ای همراه می‌شود. معاون او، سونگ-آه (هویه‌ون)، حضوری تازه و شجاع دارد که در صحنه‌های تعقیب سریع خودروها به خوبی درخشش می‌یابد.
سونگ-کی (زو این-سونگ)، پسرعمو و شکارچی بوم-سئوک است که به دل طبیعت می‌رود تا با موجود بیگانه روبرو شود. تلاش‌های فیزیکی و عزم او انرژی بسیاری به فیلم می‌بخشد، اما گاه اعتماد به نفس او بیشتر از آنکه تشویق‌کننده باشد، خنده‌آور است.
تعلیق و طراحی بصری
نا هنگ-جین تعلیق را بدون فاش کردن زودهنگام جزئیات ایجاد می‌کند. ساختمان‌های ویران، ردپای خونین، روستاییان ترسیده و صداهای نگران‌کننده بیشتر از خود موجود به ما می‌گویند. کارگردانی تصویری هونگ کیونگ-پیئو به این احساس عدم امنیت می‌افزاید. حرکات دوربین ما را هوشیار نگه می‌دارد، در حالی که انتقال از شهر محصور به جنگل‌های بزرگ و تهدیدآمیز، پس‌زمینه‌ای وسیع‌تر به فیلم می‌بخشد. حتی عناصر نامرئی نیز تهدیدآمیز به نظر می‌رسند - به لطف طراحی صدا.
ظهور بیگانگان بعد دیگری به داستان اضافه می‌کند. مایکل فاسبندر (ماوه‌یو)، آلیشیا ویکاندر (جاور) و تیلور راسل (آیدووور) موجوداتی را به تصویر می‌کشند که در ابتدا ترسناک و ویرانگر به نظر می‌رسند. اما بیشتر از آنچه به چشم می‌آید، درون آن‌ها وجود دارد. احساسات، روابط و انگیزه‌های آن‌ها درک ما از درگیری را به چالش می‌کشد و مرز بین شکارچی و شکار را تدریجاً محو می‌کند. جلوه‌های بصری در چندین صحنه بسیار تأثیرگذار هستند و حرکات موجودات و مقیاس ویرانی لحظات خیره‌کننده‌ای را ایجاد می‌کند، اگرچه در برخی موارد ناهماهنگی در تصاویر تولیدشده به چشم می‌خورد.
آنچه HOPE را جالب می‌کند، ترکیب ترس و طنز غیرعادی آن است. این فیلم می‌تواند یک لحظه نگران‌کننده و در لحظه‌ای دیگر به طرز عجیبی خنده‌آور باشد. اگرچه در برخی نقاط ممکن است زمان زیادی را صرف کند، اما جاه‌طلبی آن غیرقابل انکار است.
در نهایت، HOPE ما را با پرسشی نگران‌کننده مواجه می‌کند: واقعاً چه کسی هیولاست - بیگانگانی که ما را تهدید می‌کنند یا انسان‌هایی که اجازه می‌دهند ترس، جنون و ناامنی‌ها بر آن‌ها غلبه کند؟
بیشتر بخوانید: دار العطاء در عمان، دهمین دوره مسابقه بزرگ اهدا را جشن گرفت · موفقیت فیلم «Street Fighter» در باکس آفیس آمریکای شمالی
