لورنس نوموکیزا، ورزشکار ۱۶ ساله از جمهوری دموکراتیک کنگو، با گذراندن دوران کودکی دشوار در اردوگاه پناهندگان کاکومای کنیا، موفق به کسب جایگاهی ارزشمند در بازی‌های المپیک جوانان در سنگال شده است. او با بیان اینکه "سخت تمرین کردم و با تمام توان رقابت کردم"، به ابراز خوشحالی از حضور در این رویداد بزرگ پرداخت.
اهداف و آرزوهای لورنس
لورنس با دو هدف به این مسابقات آمده بود. او ابتدا بیان کرد: "می‌خواهم مدالی کسب کنم،" هر چند این هدف به واقعیت نپیوست، اما هدف دوم او همچنان در کانون توجه قرار دارد: "می‌خواهم زندگی بهتری برای خانواده‌ام فراهم کنم." این ورزشکار جوان، بخشی از تیمی است که شامل پناهندگان جوان از کشورهای مختلف همچون سودان جنوبی، جمهوری دموکراتیک کنگو و بوروندی می‌شود و توانستند در اولین رویداد المپیکی که آفریقا میزبان آن بود، شرکت کنند.
بیشتر بخوانید: آرژانتین در اولین بازی پس از بازنشستگی مسی مقابل اروگوئه شکست خورد
چالش‌ها و امیدها
لورنس با لباس ورزشی زرد خود و لبخندی پرنشاط، در دهکده المپیک در دیامنیادیو، در نزدیکی داکار، با رقبا گفتگو کرد. او از مسیر دشواری سخن گفت که او را به اینجا رسانده است. والدینش به دلیل جنگ در کیوو، مجبور به فرار شدند و او در اردوگاه پناهندگان در تانزانیا به دنیا آمد. لورنس در این باره گفت: "دلیل اینکه من یک پناهنده شدم، ابتدا جنگ است. از جایی که ما آمده‌ایم، جنگ‌های زیادی در حال وقوع است."
لورنس در چهار سالگی پدرش را از دست داد و مادرش به تنهایی باید نه فرزند را بزرگ کند. او با ابراز خوشحالی از حضورش در مسابقات، اظهار داشت: "این ورزش واقعاً، واقعاً زندگی من را تغییر داده است." او که تنها در سال ۲۰۲۴ به تکواندو پرداخته، از ترکیب احساسات "ترس و اعتماد به نفس" قبل از رقابت سخن گفت و افزود: "برخی از افراد مرا دلسرد می‌کردند و می‌گفتند که نمی‌توانی این ورزش را به عنوان یک دختر انجام دهی. اما من برای چالش‌هایم سپاسگزارم، زیرا آنها به من یاد می‌دهند که در زندگی چیزهای جدیدی بیاموزم و من را به دختری قوی تبدیل می‌کنند که می‌تواند بر هر چیزی در زندگی غلبه کند."
در اردوگاه پناهندگان که حدود ۳۰۰,۰۰۰ نفر در آن زندگی می‌کنند، لورنس به چالش‌های زیادی اشاره کرد: "ما ممکن است برای پنج یا سه هفته بدون آب بمانیم. گاهی اوقات حتی غذایی نیست و باید یک وعده در روز بخوریم و منتظر روز بعد بمانیم." او همچنین به مشکلات مالی مادرش اشاره کرد که می‌کوشد تا فرزندانش را به مدرسه بفرستد و نیازهای اولیه آنها را تأمین کند.
لورنس با تأکید بر اینکه "این زمان من برای بازپرداخت به مادرم است"، ادامه داد: "ورزش می‌تواند زندگی کسی را تغییر دهد، زیرا من شاهد حرکت افراد از اردوگاه پناهندگان به زندگی‌های جدید بوده‌ام." او به عنوان الهام‌بخش خود از یچ پر بیل، رئیس تیم پناهندگان در الماس الماس ریودوژانیرو ۲۰۱۶ یاد کرد که به عنوان یک سفیر حسن نیت در سازمان ملل نیز فعالیت می‌کند.
رشد ورزشی به رشید روشنی، ۱۶ ساله نیز این فرصت را داده است. او که هنوز با درد ناشی از فرار از بنی در جمهوری دموکراتیک کنگو دست و پنجه نرم می‌کند، به همراه خانواده‌اش به مدت دو سال در یک اردوگاه پناهندگان در اوگاندا زندگی کرد. او در نیمه‌نهایی دوی ۲۰۰ متر مردان در برابر رقبای ۱۴ تا ۱۷ ساله قرار گرفت و هرچند نتوانست به فینال راه یابد، از روحیه المپیکی شرکت در مسابقات لذت برد.
بیشتر بخوانید: پاکستان و سریلانکا در تست راولپندی به تساوی رسیدند · مسابقات نیمه‌نهایی جام ملت‌های زیر ۱۹ سال آسیا در عمان
