نظریه آبراهام مازلو درباره نیازهای انسانی، که در سال ۱۹۴۳ توسط این روانشناس آمریکایی ارائه شد، به ما می‌آموزد که انسان‌ها در مراحل مختلفی از نیازها حرکت می‌کنند. این هرم از نیازهای اولیه مانند خوراک و مسکن آغاز می‌شود و در نهایت به خودکفایی و تحقق خود می‌انجامد.
مراحل نیازهای انسانی
هرم مازلو با نیازهای فیزیکی آغاز می‌شود. افراد در شرایط گرسنگی و تشنگی نمی‌توانند به خواسته‌های دیگر خود فکر کنند. پس از آن، نیازهای ایمنی مطرح می‌شود، که شامل امنیت فیزیکی و ثبات زندگی خانوادگی است. سپس نیازهای اجتماعی مانند تعلق و ارتباط با دیگران به وجود می‌آید.
بیشتر بخوانید: تغییرات در کتاب‌های درسی سوریه و انتقادات از دولت جدید اسلامی
چالش‌های زندگی در شرایط سخت
در شرایطی که افراد به حاشیه رانده شده‌اند، زندگی آن‌ها حول تأمین نان روزانه می‌چرخد. این افراد از لحاظ انسانی به سادگی مایلند تا از هر چیزی که در بالاترین سطوح هرم قرار دارد، چشم‌پوشی کنند. فناوری مدرن، از تلویزیون‌های ماهواره‌ای تا شبکه‌های اجتماعی، به ما نشان می‌دهد که چگونه انسان‌ها تنها به دنبال یک تکه نان و سقفی برای محافظت از خود و خانواده‌شان هستند.
مازلو نیازهای انسانی را از یک دیدگاه طبیعی و انسانی بررسی کرده است، اما به نظر می‌رسد که او از جنگ‌ها و گرسنگی‌هایی که در گوشه و کنار جهان کم‌وبیش ادامه دارد، دور بوده است. در این شرایط، فرد در تمام زندگی‌اش بر روی اولین پله هرم می‌ماند.
آرزوها نیز با تغییر شرایط و سن تغییر می‌کنند. در جوانی، افراد به دنبال شریک زندگی و تأمین آینده خود هستند، اما با گذشت زمان، آرزوها به تأمین آینده و خوشبختی فرزندان تبدیل می‌شود. در نهایت، برخی افراد متوجه می‌شوند که سال‌های عمر خود را صرف تأمین زندگی دیگران کرده‌اند و اکنون وقت آن است که به خود بپردازند.
در اینجا یک پارادوکس وجود دارد که شایسته تأمل است: فرد در طول زندگی‌اش به دنبال چیزهایی است که خارج از دسترسش قرار دارد، تنها برای اینکه در پایان دریابد بزرگ‌ترین آرزوی او همان چیزی است که همیشه در اختیار داشته است: یک بدن سالم و آرامش.
بیشتر بخوانید: طرح آمریکا برای غزه در پی محدودیت‌های اسرائیل با چالش مواجه است
